ben senin küçük kardeşin

maviş gözlün

büyük hayalleri

kocaman düşleri olan

garip kardeşin...

hatırlıyorsun değil mi

küçükken hep kavga ederdik seninle

kızdırırdın beni

ben de o zaman basardım havayı;

“ulan bir gün gelecek

kocaman adam olacağım

adam gibi adam

dev gibi adam

altımda makam arabam

özel şoförüm

yanımda fıstık gibi birisi...”

bir gün gelecek evlenecektin

gidecektin bizi köyde bırakıp

ben de dev gibi adam olacaktım ya

evinizin önünden geçecektim

bir selam bile vermeden...

şoföre “bas ulan şu arabanın kornasına

basta adam gibi adam

dev gibi adam görsünler...”

o zaman çatlayacaktın

kriz geçirecektin kıskançlıktan...

çocukluk işte...

bilirsin; hayallerim vardı küçükken

dev gibi, kocaman hayallerim...

bilirsin; ne kadar kavga etsekte seninle

beş dakika sonra yine barışırdık...

gerçi her zaman ben suçluydum

ve tehditler savururdum sana;

“akşam babam gelirse...” diye...

ne istersem yapılırdı

evin son çocuğuydum ya, küçük bebeği, mavişi...

nazlı büyüttünüz beni

biliyorum çok severdiniz...

hatırlıyor musun?

bir defasında Sultan ablam;

“siz ikiniz bizim öz kardeşimiz değilsiniz,

siz bebekken Anneniz ile Babanız ölmüş

sizi biz evlatlık almışız.

inanmıyorsanız gözlerinize bakın

ikinizin gözü de mavi

bize hiç benziyor musunuz?” demişti de

birbirimize sarılıp saatlerce ağlamıştık...

akşamlar geçti

yıllar geçti o günlerin üstünden...

sen evlendin

çoluk çocuğa karıştın

belki tüm hayallerin gerçek olmadı ama

biliyorum... biliyorum mutlusun...

oysa ben... oysa ben

ne dediğim gibi altımda makam arabam  oldu

ne büyük adam olabildim...

bildiğin gibi;

yorgun bir yürek

çaresiz bir insan...

gerçi babam hep söylerdi;

“bu çocuk adam olmaz”

şimdiki gibi...

ben hala senin küçük kardeşin

maviş gözlün

büyük hayalleri

kocaman düşleri olan

garip kardeşinim...

                                                  16 Temmuz 2002 Osmaniye