sen de gittin;

yüreğime dağları yıkarak

hayallerimi

bir bahar akşamında bırakarak gittin...

hep sonbaharda kaldı adımlarım

hep yaprak dökümünü yaşadı sevdalarım

sen de gittin vefasız

sen de gittin...

sen de gittin;

ağaran saçlarıma kar yağdırarak

titreyen ellerime

yorulan dizlerime prangalar vurarak gittin...

dakikalar yeterliydi mutluluğum için

yılları istemedim senden

oysa sen;

saniyeleri çok gördün benim için

saliselerde bıraktın hayallerimi

sen de gittin vefasız

sen de gittin...

sen de gittin;

düşlerimde kurduğum

sevda yüklü

mutluluk dolu

papatya bahçelerini kurutarak gittin...

bu şehrin yağmurlu yollarında

karanlık kaldırımlarında yalnız bıraktın beni

acılara sürdün yollarımı

sen de gittin vefasız

sen de gittin...

sen de gittin;

bu yorgun yürek

bu yaşlı beden

nasıl ayakta duracak şimdi?

nasıl direnecek şu nisan yağmurlarına?

nasıl karşı koyacak sonbahar rüzgarlarına?

okyanus derinliklerine bırakarak beni

sen de gittin vefasız

sen de gittin...

sen de gittin;

bu son direnişti

bu son çırpınıştı

artık direnmek yok

artık çırpınmak yok

yok... yok anladım

artık baharda ışkın salmak yok

artık uyumadan rüya görmek yok

artık yaşamanın bir anlamı yok

sen de gittin vefasız

sen de gittin...

                                                05 Nisan 2002 Osmaniye